Οσο κι αν φαίνεται παράδοξο, η αλήθεια είναι πως ένα ζώο που στη φωτογραφία είναι σε καναπέ, δεν έχει λιγότερη ανάγκη τις κοινοποιήσεις από ότι ένα ζώο στο δρόμο. Γιατί μόλις φύγει το πρώτο, το δεύτερο θα πάρει τη θέση του σε αυτόν τον καναπέ. Τείνουμε, δυστυχώς, να επαναπαυόμαστε όταν τα ζώα βρίσκουν φιλοξενία, πως είναι πλέον ασφαλή. Όμως, όσο εμείς κοιμόμαστε ήσυχοι γιατί βλέπουμε κάποια ζώα σε σπίτι, κάποιες άλλες ψυχές μένουν άγρυπνες στο δρόμο εκτεθειμένες στους κινδύνους περιμένοντας τη σειρά τους να μπουν κι αυτές σε έστω ένα προσωρινό σπίτι. Πολλές φορές περιμένουν και για πάντα, όμως μάταια.
Ας μη σταματάει η ευαισθητοποίηση μας στο να βρεθεί μια φιλοξενία, γιατί είναι όλο μια αλυσίδα. Τα φιλοξενούμενα περιμένουν να υιοθετηθούν και κάποια άλλα να πάρουν τη θέση τους. Ο αγώνας δε σταματάει με το να βρεθεί ένα προσωρινό σπίτι και δυστυχώς ο μεγαλύτερος αγώνας δεν είναι αυτός που δίνουμε εμείς, αλλά αυτός που δίνουν τα ζώα στο δρόμο καθημερινά.
Τα σπίτια φιλοξενίας είναι ελάχιστα και οι εθελοντές υπερβαίνουν καθημερινά τα όριά τους. Βοηθήστε με όποιον τρόπο μπορείτε: φιλοξενήστε προσωρινά, υιοθετήστε, κοινοποιήστε.
Αυτά τα πλάσματα έχουν μόνο εμάς και βασίζονται στην δική μας καλοσύνη, ελπίζοντας για μία καλύτερη ζωή.
Όσο το ένα μένει στο σπίτι φιλοξενίας, τόσο το άλλο παραμένει στο δρόμο…
Στη φωτογραφία, είναι ο δικός μας Τομ. Δε θα είχε γίνει ποτέ όπως είναι σήμερα αν κάποιο σπίτι δεν είχε ανοίξει για αυτόν. Δυστυχώς, τα περισσότερα ζώα δεν έχουν “πριν και μετά”, γιατί μένουν για πάντα στο πριν. Γιατί απλώς δεν τους δίνεται ποτέ η ευκαιρία.
Οι κοινοποιήσεις σώζουν ζωές!
Κάποιες φορές, περισσότερες από μία..
Αφήστε μια απάντηση