Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ:
Η Κλειώ γεννήθηκε και ζούσε σε μια γατοαποικία στο Νέο Ηράκλειο. Οι φιλόζωες της περιοχής την εντόπισαν όταν ήταν ακόμη ένα φοβισμένο μωρό.
Όλα ξεκίνησαν όταν διαπίστωσαν ότι είχε εσωτερικά παράσιτα και της έβαλαν πάστα αποπαρασίτωσης στο φαγητό της. Προσπαθούσαν να την προσεγγίσουν περισσότερο για να τη βοηθήσουν, αλλά μάταια, ήταν πολύ φοβισμένη. Παρ’ όλα αυτά, περνούσαν καθημερινά από την αποικία, αφήνοντας τροφή και νερό για όλα τα γατάκια.
Για ένα διάστημα, δυστυχώς, έχασαν τα ίχνη της. Μέχρι που μια μέρα η Κλειώ εμφανίστηκε ξανά, τραυματισμένη και ανήμπορη να περπατήσει, σέρνοντας τα πόδια της. Ακόμη και τότε, η παγίδευσή της ήταν εξαιρετικά δύσκολη, καθώς συνέχιζε να φοβάται τους ανθρώπους. Τελικά, με τεράστια προσπάθεια, κατάφεραν να τη μεταφέρουν στον κτηνίατρο, όπου χειρουργήθηκε για εκτομή κεφαλής μηριαίου οστού.
Καθώς χρειαζόταν αποθεραπεία και φροντίδα, αναζητήθηκε φιλοξενία και προθυμοποιηθήκαμε να τη βοηθήσουμε, αφού η επανένταξή της στον δρόμο με την κατάσταση της υγείας της, θα ήταν εξαιρετικά επικίνδυνη. Φυσικά, μετά την αποθεραπεία της δεν επανεντάχθηκε, καθώς ήταν πλέον φανερό πως δεν θα μπορούσε να επιβιώσει ξανά έξω. Έμεινε κοντά μας, όπου σιγά σιγά άρχισε να μαλακώνει, να εμπιστεύεται και να ανακαλύπτει τη ζεστασιά της ανθρώπινης παρουσίας.
ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ:
Η Κλειώ στην αρχή ήταν μια φοβική γατούλα. Δεν ήθελε την ανθρώπινη επαφή και έτρεμε στην ιδέα του αγγίγματος. Ποτέ όμως δεν έδειξε επιθετικότητα, απλώς προσπαθούσε να κρυφτεί.
Μετά από ένα χειρουργείο που χρειάστηκε να κάνει, έπρεπε να παραμείνει για ένα διάστημα σε crate για να ακολουθεί σωστά την αποθεραπεία και τη φαρμακευτική της αγωγή. Χωρίς πίεση, μέρα με τη μέρα άρχισε να αλλάζει η συμπεριφορά της, μαθαίνοντας τη ρουτίνα και αναγνωρίζοντας τη φωνή και τις κινήσεις της εθελόντριας που τη φιλοξενεί.
Ύστερα από μόλις 19 ημέρες ήρθε και το πρώτο άγγιγμα. Όταν οι άμυνές της άρχισαν να πέφτουν, κάθε φορά που πλησίαζε η ώρα του φαγητού έκανε ήχους ανυπομονησίας και νιαούριζε. Το φαγητό έπαιξε καθοριστικό ρόλο, μιας και είναι λιχούδα! Αν και στην αρχή δεν το απόλαυσε, δεν φοβόταν πια στην ιδέα. Σιγά σιγά άρχισε να το ζητάει η ίδια, να τρίβεται και να απολαμβάνει τα χάδια.
Όταν πλέον ελευθερώθηκε σε όλο το σπίτι, το αγαπημένο της σημείο ήταν κάτω από τον καναπέ, όπου ένιωθε ασφαλής. Το υπόλοιπο σπίτι, οι ήχοι και οι κινήσεις μέσα στο υπόλοιπο σπίτι ήταν άγνωστα για εκείνη. Με τον καιρό όμως, άρχισε να αφήνει το «καταφύγιό» της, εμπιστευόμενη τον χώρο, τα υπόλοιπα ζώα του σπιτιού, αλλά και τη νέα (για εκείνη) συμπεριφορά της εθελόντριας. Όταν έμπαιναν άγνωστοι στο σπίτι, κρυβόταν στην αρχή, όμως με τον χρόνο συνήθισε και την παρουσία άλλων ανθρώπων.
Σήμερα συνυπάρχει αρμονικά με σκύλους και γάτες και έχει γίνει αναπόσπαστο μέλος του σπιτιού.
Αξίζει να τονιστεί πως αυτή η όμορφη εξέλιξη ήρθε χάρη σε συγκεκριμένες συνθήκες και πρακτικές. Σε ένα νέο περιβάλλον, θα χρειαστεί και πάλι χώρος, χρόνος, υπομονή και σεβασμός για να νιώσει ασφάλεια. Δεν χρειάζεται πολύ για να ξεδιπλωθεί, χρειάζεται όμως χρόνο χωρίς πίεση ή βιασύνη.
Και φυσικά, θα είμαστε εδώ για καθοδήγηση και ό,τι άλλο χρειαστεί, ώστε η Κλειώ να κάνει ομαλά τη μετάβασή της στο παντοτινό της σπίτι.